Wieczorne, ugwieżdżone niebo jest piękne. Srebrne światło, niczym palce z daleka, przenikają powłokę ciemności by dotknąć czyjegoś serca i je poruszyć. O gwiazdach myślimy dobrze, nikt stamtąd nie spodziewa się zła...

Chyba nazywam się Fridda. Nie pamiętam dokładnie. W ogóle niewiele pamiętam, a to, co wraca z przeszłości, jest straszne. Jak dziś spoglądałam w gwiazdy próbując je zliczyć, i jak dziś nie mogłam tego dokonać. To wtedy nagle srebrne światło przygasło przyćmione bio-statkami roju. Wysypały się z nich tysiące poskręcanych robaków żądnych śmierci ludzi. Krzyczeliśmy. Najpierw coraz głośniej i głośniej, potem ciszej i ciszej. Aż w końcu zapanował spokój. Potem pojawił się on. Był inny niż pozostali, lecz tak samo odrażający i poskręcany jak reszta robaków. Stanął przede mną pulsując czerwoną poświatą i raptem w głowie usłyszałam głos:

- Będziesz jedną z nas, Fridda.

Właśnie trzymam w dłoniach jeden z rozlicznych produktów znanego zamorskiego producenta - CYTADELi. Wbrew oczekiwaniom nie mówię tutaj o figurkach, a o akcesoriach do nich. Chodzi o modularne podstawki - MODULAR MOVEMENT TRAY - pod regimenty do systemy bitewnego Warhammer Fantasy Battle, ale nie tylko do niego. Widziałem je użyte do WOTRa.

Za ten produkt pokochałem Wielkiego Producenta. I zapewniam, z Wami też tak będzie. Obdarzycie Go gorącym uczuciem!

Wiele, wiele słyszałem o quasi nowym systemie GW zwanym War of The Ring. Ale tak naprawdę zainteresowałem się min dopiero wówczas, gdy poddani wizażowi krwawi terminatorzy Sarumana - Berserkerzy, ułożeni na nowych podstawkach, zaszarżowali Elfów. To co się potem stało wprawiło mnie w osłupienie. No tego się nie spodziewałem. Chodź lubię patrzeć na plastikową śmierć długouchych, to w tym przypadku dopadło mnie uczucie kształtem i lepkością przypominające współczucie, które wszelako długo nie gościło w mej spaczonej osobowości. Na ustach wykwitł szyderczy uśmieszek. Zresztą sami zobaczcie co się dokonało. Fotka poniżej ilustruje tragedię, ale i komizm sytuacji.

Uff, skończyłem. Nie do wiary, a jednak tak właśnie jest. Koniec. Mój modularny stół jest pomalowany. Ułożyłem części w całość i postawiłem na nim smoka. Zawołałem przyjaciół i pociągnąłem dla ochłody łyk herbaty, w której miło grzechotały kostki lodu. - Jest piękny - powiedzieli - ale czy było warto?

Faktycznie, czy było warto poświęcić przeszło trzy miesiące na malowanie stołu? Przyznam się szczerze, że nie znam odpowiedzi na to pytanie. Wiem jedno, że pracując na nim, zmagałem się z oceanem zwątpienia, zniechęcenia i rozpaczy. Malowałem, malowałem, malowałem... i ciągle poprawiałem. I tak aż do samego ostatka. Ta praca przypominała samotną wędrówkę podróżnika prącego uparcie przez lodowe pustkowia, aby zdobyć biegun. W końcu jednak przebyłem ocean i osiągnąłem drugi brzeg. I zaprawdę powiadam Wam - stało się. Odkryłem dziewiczą Nową Ziemię. Nadałem jej nazwę. Oto stoimy tu i razem spoglądamy na